زندگی ما آدم های این روز ها و احتمالا اجداد دور و درازمان همگی حول یک اصل ساده و عجیب می چرخد : “ دست نیافتنی ها  “ من اگر از همه ی سوال و جواب های ذهنم تنها از یک چیز مطمئن باشم همین است. ایمان پیدا کرده ام دیگر  همه ی ما بار ها و بار ها در جست و جوی دوردست ها و دست نیافتنی ها ، داشته های زیادی را از دست داده ایم. گاه ، از بالا که نگاه کنیم، این از دست دادن ها توجیه پذیرند اما گاه … آدم نمیداند و هیچ گاه نخواهد فهمید که در جنگ پیش رویش ، چه چیز های عزیزی را پشت سر جا گذاشته است. تلخ تر از این غم از دست دادن که شاید حتی فکرش هم بعضی ها را درگیر نکند، مقصد نا معلومی ست که در انتظار اوست. جایی که به خاطرش باید از هفت خان های زیادی گذشت، دیو ها و پری های زیادی را کنار زد … و آخرش، به محض اینکه آنجا دیگر دور و دست نیافتنی نباشد، پاهایت از حرکت باز می ایستند. بی حرکت و مبهم می ایستی و ناگهان، چیزی در دور دست تر ها چشمت را خیره ی خودش می کند. دوباره راه می افتی. این بار اما شاید در راه برگشت ، در مسیری موازی یا شاید رو به آسمان. این چرخه که دلم نمیخواهد اسمش را معیوب بگذارم ادامه دارد. همیشه. تا ابد. و ما با رسیدن به هیچ یک از آن مقصد ها و فتح کردن هیچ یک از آن آدم های دوست داشتنی، آرام نمیگیریم. بعضی ها را خیلی زود به باد فراموشی و دلتنگی میسپاریم و بعضی دیگر می شوند قاب عکس های روی دیوار. آنها و آن چیز ها که نبودنشان قابل تصور هم نیست.

من شده ام یک آدم چمدان به دست که عکس ها ، نوشته ها و لحظه های عجیب را نگه می دارد برای خودش. در چمدان کوچکش. و آگاه یا ناخودآگاه ، بعضی چیز ها از درز چمدانش با او خداحافظی می کنند و جا می مانند باید رفت  تا دورتر ها و دست نیافتنی ها. تا آنجا که بالاخره به دست نیافتنی ترین و دوست داشتنی ترین برسم و آرام گیرم یا شاید تا آنجا که برای همیشه از رسیدن نا امید شوم و خودم را نا آرام زیر دریاچه ای از یخ زندانی کنم. تا بعدش چه پیش آید